Z lodowego świata

To był najbardziej niezwykły hotel, jaki miał okazję odwiedzić Jonas Sällberg - fotograf Kinnarps Magazine. Hotel, który wkrótce miał zniknąć całkowicie, powoli zaczynał się roztapiać i tracić pierwotne kształty. Gdzieniegdzie było już nawet dość mokro. Był już kwiecień, późna wiosna, dwieście kilometrów na północ od koła podbiegunowego. Miejscowość o nazwie Jukkasjärvi leżąca nad rzeką Torne w szwedzkiej Laponii.

„Wylądowaliśmy w Kirunie - relacjonuje nasz fotoreporter. Następnie złapaliśmy autobus, który miał nas zawieźć prosto w nicość. Na zachodzie dostrzegaliśmy ośnieżone wzgórza i dobrze znane sylwetki Kebnekaise i Lapporten. My jednak jechaliśmy w przeciwnym kierunku, na wschód, gdzie krajobraz był całkowicie płaski.”

Jonas Sällberg był w drodze do słynnego Hotelu Lodowego, projektu, który powstał piętnaście lat temu w Jukkasjärvi, a następnie został skopiowany przez Kanadyjczyków w rezerwacie przyrody Duchesnay niedaleko Quebecu. W znacznie cieplejszych miastach, takich jak Mediolan, Londyn i Sztokholm powstało szereg barów wyrzeźbionych z lodu, również nawiązujących do koncepcji lodowego hotelu.

Pierwszy hotel lodowy powstał niemal zupełnie przypadkiem. Lokalne biuro turystyczne, które przez wiele lat przyciągało klientów w miesiącach letnich atrakcjami, takimi jak spływ górskimi rzekami, wędkarstwo i wizyty składane Lapończykom, wpadło na pomysł, że długie, lodowato zimne i czarne jak smoła zimy również mają swoich amatorów. W 1989 roku odbyła się tutaj wystawa japońskiej sztuki lodowej, która spotkała się z międzynarodowym uznaniem. Rok później francuski artysta zorganizował wernisaż w galerii specjalnie zbudowanej z lodu, gdzie niektórzy ekscentryczni goście zdecydowali się nawet spędzić noc na skórach reniferów. A ponieważ wrażenia były niezapomniane, narodził się pomysł budowy hotelu lodowego.

Pierwsza lodowa galeria zajmowała obszar 60 m2. Natomiast obecny Hotel Lodowy rozrósł się do 5 000 m2 i każdego roku jest odbudowywany z 30 000 ton śniegu i 4 000 ton lodu. Ostatecznie hotel roztapia się wraz z nadejściem lata. Nasz fotograf Jonas Sällberg miał okazję widzieć pierwsze oznaki tego procesu.

„Atmosfera była bardzo dziwna - mówi. Przede wszystkim światło, które nabiera późną wiosną dużej siły. Następnie uczucie, że oto zaczyna się upadek i dają znać o sobie niezwyciężone siły natury - to było fascynujące zjawisko.”

Kwiecień to końcowy okres tego szczególnego sezonu hotelowego, którego rozpoczęcie przypada na połowę grudnia. Kilku opieszałych gości nadal tu przebywa, choć pomału ruszają już coroczne prace nad odbudową hotelu.

Z wartkiej wody rzeki Torne można wyprodukować lód o niepowtarzalnie krystalicznej przejrzystości: „żniwa” odbywają się w marcu, a ich plon to dwutonowe bloki, które przechowuje się w gigantycznych chłodniach. Następnie lód ten wykorzystywany jest do budowy barów rozsianych po całym świecie oraz kolejnego Hotelu Lodowego w Jukkasjärvi. Prace rozpoczynają się pod koniec października, kiedy około trzydziestu lokalnych artystów i budowniczych przystępuje do przydzielonych zadań. Nie muszą zaczynać za każdym razem od zera, ponieważ mają do dyspozycji stałe stalowe konstrukcje sklepień, tworzące podstawowy szkielet, który nadaje kształt lodowym budynkom.

Jako że hotel jest odbudowywany co rok, za każdym razem wygląda nieco inaczej. Ten, do którego przybył Jonas Sällberg, ozdobiony był motywami orientalnymi. W dekoracji wykorzystano również akcenty charakterystyczne dla Grenlandii, a także inne fantazyjne wzory. Tymczasowość tworzywa oferuje artystom wyjątkową swobodę twórczą.

„Sam hotel był nadal nienaruszony, kiedy w nim byłem - mówi Jonas Sällberg. Jego kształty i dekoracje, mimo że już zaczynały topnieć, ciągle były wyraźne i dokładne. Jestem jednak przekonany, że największą różnicę sprawiało światło. Od grudnia do marca przez cały niemal dzień panują ciemności, choć oko wykol. Wtedy dopiero efekt tej lodowej architektury jest najbardziej fantastyczny i niesamowity.